Page 8 - TWIST_2021_kwartaal_1
P. 8

TWIST eMagazine - 8 - maart 2021













          vervolg  JACUZZI-KRETEN©





        Hij sloeg op tafel. ‘Ik walg van jullie.’             waterval. De  vrouwen met hun opengereten kelen
        Hanna keek treiterig naar Andrea. ‘Nu wordt hij echt   en geknakte  hoofden  verschrompelden tot  stoffige
        boos.’                                                  mummiepoppen, het mes op het gazon tot een
        Het bleef een tijd stil, op het sonore gegons van de     roestige machete, zijn villa tot een ruïne,  verbrokkeld
        pompen in de jacuzzi na.                              en overwoekerd door wortels en  lianen. Uit de
        ‘Hoe zit het met je trouwplannen, Pavel?’ vroeg         kloven in de grond schoten  wurgplanten en sequoia’s
        Andrea.                                               metershoog de lucht in, de hemel  verduisterend met
        ‘Heb ik niet.’                                        hun gebladerte. Uit holle  schaduwen  kropen  obscure
        ‘Laatst zei je dat je niet eeuwig alleen wou blijven.’  skeletten met gloeiende ogen en  opengesperde
        ‘Ik heb me zonet bedacht.’                              muilen als duivels uit het diepst van de hel. Door-
        ‘Komaan, wie van ons zou je kiezen, mij of Hanna?’    heen het gebladerte  schilderde de  waterval een
        Hij had alleen oog voor het meisje in het bruisende   verblindende regenboog.
        sop.                                                  Hij was nog steeds in het meisje, haar ogen broeierig
        ‘Pavel?’                                              als die van een loopse leeuwin. Nee, van een slang,
        ‘Ik wil geen onlusten zoals vorige keer.’             een zwarte mamba. Ze beet opnieuw. Het deed geen
        ‘Komaan, we zijn grote meiden.’                       pijn. Hij voelde zich veilig en gaf zich over aan zijn
        Het meisje verrees uit de spa en wiegde naar de       donkere godin.
          keuken, nagekeken door het drietal. De natte        ‘Qui es-tu?’ vroeg hij.
          voetsporen die ze achterliet op de hete terrastegels   ‘Africana, maar almal noem my Afra.’ 
          verdampten terstond. Even later doemde ze op achter
        de twee vrouwen, in haar rechterhand het koksmes
        dat hem bijna een teen had gekost. Het zonlicht
        flitste in het geharde staal. Flonkerend rood sproeide
        over de hapjes. De ogen van de vrouwen draaiden
        verbaasd naar boven, hun blik vertroebeld door een
        waas van ontzetting.
        Het meisje gooide het mes in het gras, gleed  terug in
        de spa en wenkte hem. Verdoofd trok hij zijn kleren
        uit en stapte in het water. Ze zette zich af, dreef naar
        hem toe, opende haar mond. Achter haar blikkerende
        gebit was het zwart als de nacht. Ze beet in zijn hals.
        Ze wurgde haar benen als een boa om zijn middel,
        perste zich rondom hem en voerde hem mee naar
        exotische niemandslanden. Dan kwam het rumoer.
        Vogelgekrijs, kikkergebrul,  bavianengeblaf,  gebalk
        van bronstige impala’s, gebonk van  woedende
          gorilla’s, gegrom van  luipaarden op zoek naar prooi.
        Hoog boven hem raasde een  duizelingwekkende
   3   4   5   6   7   8   9   10   11   12   13